Lisedeyken benim arka sıramda oturan Tuba adında bir kız vardı. O dönem herkesin kullandığı hani şu kahverengi rotringlere inat ben günlerce aramış taramış kendime mavi – süt beyazı dalgalı renk bir rotring bulmuştum. Hani sanki kalemi ebru teknesine batırmışlar gibi. Herkesin ilgi odağı olunca kalemin üstüne titremeye başladım. Bir gün matematik dersinde hoca bir limit problemi için tahtaya kaldırınca, kalemi defterin arasına sakladım tahtaya geçtim, başladım çözmeye falan. Eh işte, hiç sevmediğim konuydu limit, yarım yamalak çözdüm güya. Yerime geçip defteri açtım ki kalem yok. Bütün sınıfı süzüyorum. Tuba almış kalemimi. Kendini tutamadı, sırıtmasından anladım. Ver geri dedim. Vermem dedi. Memesine sokmuştu kalemi. Alamadım da. Öylece gitti kalemim.

Ertesi sene Tuba okulu bıraktı. Hiçbir şey anlamadım. Uzun zaman kendisinden haber de alamadım. Yıllar sonra denk geldim ona. Kapanmıştı. Tesettürlü bir kadındı artık. “O dönem liseden ayrıldım, çünkü baş örtümle okula girmem imkansızdı,” dedi. Daha sonra bir kez daha rastladım. Bu sefer çarşaflıydı. Bir tarikate intisap etmişti. Evlenmişti, iki de kızı olmuştu. Ezbere bürünülen bir soğuklukla kısa bir ayak üstü konuşmaydı. Erimek isteyip eriyemeyen bir buz kalıbı gibi. Her iki denk gelişimizde de kalemden bahsetmedim. Kaleme dair ne söyleyecek olursam olayım sanki memelerini hatırlatacakmışım düşüncesinden kurtulamadım.

Bir gün faceden bir mesaj aldım. Profil fotosunda sabahın kızıl güneşinin vurduğu bir zebra perde, önünde iki menekşe…"Can ben Tuba. Bana bir adres verir misin? Kalemine karşılık sana bir kitap yollayacağım.” Adresimi ilettim. Birkaç gün sonra küçük bir kitap ulaştı bana. Mustafa Akar isimli bir yazarın Evyazı Tahtası adında bir kitabı. Ev üzerine, ev kavramına dair deneme metinleri. Bir cümlenin altı çizili. “Kış bir rastlantı gibi geldiğinde, gri ve acayip soğukla bir demet menekşeyi özletir insana.” Aynı sayfanın altındaki boşluğa kendi el yazısıyla şunları yazmıştı: “Bir gün kantinde bana, bahçesinde İtalyan eriği ve manolya olan evinizden bahsetmiştin. Zamanı hapsedemezdim, kalemini almakla yetindim..."

Kalemim kitabın ortasındaydı. Mavi Rotring yıllar sonra bana geri dönmüştü. Telefonu kapıp yanıt vermek istedim Tuba'ya. Yoktu. Engellemişti. Onu bir daha da görmedim...